و شايد گاهى اضافه مىكردند كه اگر فرضا عذابى در كار باشد ما دست به دامن بتها مىشويم تا در پيشگاه خدا شفاعت كنند تا اين عذاب را از ما بردارد ، مگر نه اين است كه آنها شفيعان درگاه اويند ؟ ! نخستين آيه اين سوره ، خط بطلان بر اين اوهام كشيده و مىگويد : « عجله نكنيد فرمان خدا براى مجازات مشركان و مجرمان ، قطعا فرا رسيده است » ( * ( أَتى أَمْرُ اللَّه فَلا تَسْتَعْجِلُوه ) * ) . و اگر فكر مىكنيد بتان شفيعان درگاه اويند سخت در اشتباهيد « خداوند منزه و برتر از آنست كه آنها براى او شريك مىسازند » ( * ( سُبْحانَه وَتَعالى عَمَّا يُشْرِكُونَ ) * ) . بنا بر اين « * ( أَمْرُ اللَّه ) * » در آيه فوق اشاره به فرمان خداوند در مورد عذاب مشركان است ، و كلمه « اتى » هر چند فعل ماضى است و به معنى تحقق اين فرمان در گذشته است ، اما مفهوم آن مضارعى است كه قطعا تحقق مىيابد ، و اين در قرآن فراوان است كه مضارع قطعى الوقوع با صيغه ماضى ذكر مىشود . بعضى از مفسران نيز احتمال داده‌اند كه امر اللَّه اشاره به خود عذاب است نه فرمان عذاب ، و بعضى نيز آن را به معنى « روز قيامت » گرفته‌اند ، ولى تفسيرى كه ذكر كرديم از همه اينها نزديكتر به نظر مىرسد . و از آنجا كه هيچ مجازات و كيفرى بدون بيان كافى و اتمام حجت عادلانه نيست ، در آيه بعد اضافه مىكند « خداوند فرشتگان را با روح الهى به فرمانش بر هر كس از بندگانش كه بخواهد نازل مىكند » ( * ( يُنَزِّلُ الْمَلائِكَةَ بِالرُّوحِ مِنْ أَمْرِه عَلى مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِه ) * ) ( 1 ) .

--> ( 1 ) « من » در « من امر » به معنى « ب » مىباشد و در اينجا معنى سببيت را مىرساند .